خاکی ترین همیشه

سلام به همه و معذرت بابت این همه تاخیر این هم یه شعر خوب. باز هم بیاین می خوام به زودی آپ کنم.

ای نگاهـت نخـی از مخمل و ابریشـم

چند وقت است که هر شب به تو می اندیشم

به تبسـم، به تکلـم، به دلارایی تو

به خموشـی، به صبـوری، به شکیبایی تو

به همان زل زدن از فاصلـه دور به هم

به همان شیوه فهماندن منظور به هم

شبحی چند شب است آفت جانم شده است

اول اسـم کسـی ورد زبانـم شده است

یک نفر سـاده چنان ساده که از سادگیش

می توان یک شـبه پی برد به دلدادگیش

یک نفر سبز چنان سبز که از سـر سبزیش

می توان پل زد از احساس خدا تا دل خویش

در من انگار کسی در پی انکـار من است

یک نفر مثل خودم تشـنه دیدار من است

آی بی رنگ تر از آینـه یک لحظه بایسـت!

راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست؟

اگر این حادثه هر شبه تصـویر تو نیست

پس چرا رنگ تو و آینه اینقدر یکی است؟

حتم دارم که تویی آن شبح آینـه پوش

عاشقی جرم قشنگی است به انکـار مـکوش

سلام. نمی دونم اصلا دیگه کسی منو یادش هست یا نه. دنیای دیگه ای دارم نمیگم بده یا خوبه اما با دنیای سه چار ماه پیشم خیلی فرق می کنه؛ به قول رفتــارگرایان:
"محیط ادراکی هر فرد برآیندی است از ادراک محیطی آن فرد"  و این مسأله را من الآن واقعا حس می کنم که حالا که اینجام و حالا که کلا به چیزهای متفاوتی سروکار دارم حس می کنم کلا در دنیای دیگه ای هستم این مسأله تو همون ســاری هم می تونه اتفاق بیفته یعنی یه آدم با اراده می خواد؛ همین. کافیه دل مشغولی هاشو خودش انتخاب کنه و خودش رو درگیر چیزهای متفاوتی کنه تا از رخوت و یکنواختی بیرون بیاد تا وارد دنیایی بشه که عملگرهاشو خودش انتخاب کرده و به همین دلیل از دنیایی که محیط به اون فرد تحمیل کرده خیلی بهتر می تونه باشه و اینه رمز هرگز افســرده نبودن و به قول شاعــر: زیستن آنچنان که می خواهی! بگذاریم و بگذریم شــاید در وقتی دیگر.
اینجا الحق و والانصاف خیلی سرده ، شاید برای من که اینجایی نیستم اینجوری باشه ولی واقعا به معنای حقیقی سرده. اومدیم خونه یکی از هم خدمتی ها و مزاحمش شدیم البته اینترنت اینجا از شمال خیلی ارزون تره شاید چون لب مرزه !!!

راستش قرار شده 26 دی ماه برگردم شمال و بقیه خدمتم همونجـا باشم؛ این هم یه چیزی برای امیدواری...

پنجشنبه هفته بعد حتما کافینت میرم !

یه شعر از سیمین بهبهانی که خیلی قشنگه بخونینش:

وفادار

بگذار که در حسرت ديدار بميرم              در حسـرت ديدار تـو بگـذار بميرم

دشوار بود مردن و روي تو نديدن             بگـذار به دلـخواه تـو دشـوار بميرم

بگذار که چون ناله مرغان شب آهنگ      در وحشت و اندوه شب تار بميرم

بگذار که چون شمع کنم پيکر خود آب    در بستر اشک افتم و ناچار بميرم

بگذار چو خورشيد گدازنده مس فام         در دامن شب با تن تب دار بميرم

بگذار شـوم سايـه ايـوان بلنـدت                سويت خزم  و گوشه ديوار بميرم

مي ميرم از اين درد که جان دگرم نيست    تا از غم عشق تو دگر بار بميرم

تا بوده ام اي دوست وفادار تو بودم            بگذار بدان گونه وفادار بميرم

کــرمانشاه – دی84
کیوان

کــاش می تونستم تمام وجودم رو با آهــی به آتیش بکشم، خاکستر شم و روی بــاد سـوار شم و سبکبـال و بی هیچ فکری به هـر سو برم.

این روزهــا نمی دونم چــرا اینقدر راحت چشمام تــر می شه، چقدر راحت بغضم میگیره؟ کاش می شد من هم چشمامو ببندم و آروم در کنــارت برای ابــد بخوابم، بی هیچ کلامی و پیامی. کاش می شد من هم زیر خروارها خــاک ســرد می خوابیدم! دیگه نمی تونستم کسی رو چشم انتظار بذارم، کسی رو از خودم ناامید کنم یا حتی کسی رو بی جهت امیدوار کنم.

کمتر از یکماه پیش بود، وقتی از سربازی اومدم مرخصی و اومدم پیشت حتی یه قطره اشک هم نریختم اما این روزهــا نمی دونم چــرا اینقدر راحت چشمام تــر میشه؟

مامان! ای مهــربون ترینم! با تموم وجودم انتظار می کشم که من هم مثل تو از زندان زندگی رهــا بشم و چون خودت در حریم امن همون خدایی که خودت نشونم دادی آرامش پیدا کنم.

مامان! دیگه توی خیابونا پر از گل نرگســه! دیگه سیگارفروش ها هم دارن نرگس میفروشن! یادته چقدر گل نرگس دوست داشتی؟! ولی به بوی همون گل نرگس قـسم کیوانت نـاامید نشده، کیوانت کوتاه نیومده، من می مونم حتی اگه شده مجبور شم بخاطر گناهام 120 سال زندگی کنم! به بوی نرگس قسم یک لحظه هم از زندگی ناامید نمیشم، یک لحظه هم از وظیفه ای که به عنوان پسرت دارم فرار نمی کنم، اما ای کاش فقط ای کاش این وظیفه هر چه زودتر تموم شه. تحملش دیگه داره برام کمی سخت میشه یه خورده فقط یه خورده خسته شدم. آه، دلم برای تو و برای خودم تنگ شده.

مامان! دوستت دارم! تو هم مثل همیشه که برام فداکاری کردی یه بار دیگه و فقط یه بار دیگه برام این کارو بکن؛ فقط از خــدا بخواه که منو ببره پیش خودت.

مامان! این روزهــا نمی دونم چــرا اینقدر راحت چشمام تــر می شه؟

.

.

.

پنجشنبه 8 دی 84

2:48 بامداد

کیوان

تازگی ها ماهی احساس من بی آب مانده و هیچ بارانی مرا آبی نمی کند و آسمانم، زلال ترین تصویر خودش را به من ارزانی نمی کند.

ای ســهراب ! خوشا به حالت که هر کجــا بودی آسمان مال تو بود و قارچ های غربت برایت اهمیتی نداشتند، ولی این باقی مانده و جا مانده از قافله زندگی هر کجا باشد غریب است و همدم قارچ های بی احساس غربت.

آنهــا که می گویند خربزه آب است، خودشان نان را تقدیس نمی کنند، و به جای نان به فانتزی ترین اقلام زندگی تن در می دهند و حتی دیگران را به نانی منت می نهند و نان بُر ناتوانان می شوند.

چه کسی اهمیت می دهد؟!

ســرخ رو چه با سیلی و چه با خون جگر، رویــش نکوســت.

آذر 1384- کرمانشــاه

دیروز صبح اومدم ساری... چند روز آخر اونجا خیلی سرد بود. باز باید برگردم هفته دیگه و یه ۲۰ روزی می مونم اونجا.

امروز صبح تنها رفتم پیش مامانم... خلوت بود با اینکه پنج شنبه بود.. واسه همین مثه بچه ها کلی راحت گریه کردم.  دلم خیلی گرفته بود . یه خورده با مامان صحبت کردم سبک شدم.

تا آخر هفته دوباره آپ دیت می کنم.

سلام به همه

راستش یه ۶ روزی اومدم مرخصی میان دوره. آموزشی رو کرمانشاه افتادم. سربازی جنبه های خوب و بد داره بر خلاف تصورم که فقط بدیهاشو می تونستم تصور کنم.

کرمانشاه بافت قدیمی ای داره و شهر جالبی نیومد از نظرم....

بارها به این و اون گفتم اما دلم نمیاد اینجا نگم.. راستش بهترین لحظات خدمت آموزشی اوقاتی هست که شبا نگهبان میشم و چون همه دوست دارن توی سالن نگهبانی بدن من همیشه می رم بیرون تو سرما و ظلمات نگهبانی میدم البته نگهبانی که نه به خودم فکر می کنم و آینده و گدشته و خلاصه غرق میشم اونقدر که اصلا نمی فهمم کی دو ساعت گدشته .. زیبایی ستاره ها و تعداد زیادشون تو کرمانشاه بادهای ملایم و کلاه و پوتین و همه و همه تو هون وقت شب صفایی داره که دیگه می دونم هیچ وقت تا پایان عمرم نصیبم نمی شه.... راستش نمی دونم چی بگم که بدونین این نگهبانی شبانه چقدر برام مهم و دوست داشتنیه.

این چند روز که برگشتم هرچند اغلب کارهام مثله قبل بود ولی برام تازگی داشت و لذت بخش بوده.

در کل این مدت از نظر روحی خنثی بودم...

اینجوریا .

راستش دارم یه داستان می نویسم تو وقتای بی کاریم . خوب پیش رفته تا الان .نقش اول داستان یه لاک پشت کوچولوی تنهاست به اسم کیوان! بعدا بیشتر دربارش میگم.

فعلا تا بعد.

به نام مهربانترین

با سلام به همین یکی دو نفری که بلاگم رو می خونن.

متاسفانه من کمی درگیر هستم و احتمالا تا چند وقت دیگه نمی تونم آپ دیت کنم ... چون ساری نخواهم بود برای مدتی.

از لطف همه ممنونم و براتون آرزوی موفقیت دارم.

حلالم کنید ... محتاج دعای شما دوستان خوب هستم.

شاد و پاک و عاشق باشید... یا حق و خدانگدار

راستش، اين اولين بار است كه دلم مي خواهم بنويسم، بي هيچ مقدمه اي، بي هيچ انديشه اي و بي هيچ محاسبه سود و زياني!

نمي دانم چرا؟! ولي انگار نيرويي مرا به نوشتن وا مي دارد! نيرويي كه فراتر از همه نيروهايي است كه تاكنون مي شناختم.

 نه مي خواهم از عشق بگويم و نه از نفرت!

مي خواهم از پوسته خودم جدا شوم. و فراتر از زمين و آسمان، يك جايي از آن بالا، سخن بگويم.

مي خواهم در فضا باشم. مي خواهم در خلاء،  سخن بگويم.

مي خواهم نخست ذهنم را از همه آنچه كه در برش گرفته، بشويم و آنگاه بنويسم.

نه مي خواهم از درد بگويم و نه از گرسنگي و تشنگي، ايدز و وبا، فقر و فحشا، دود و ماشين و شهر و ترافيك، لباس و مد و ماه و مريخ و اتم، اسلحه و جنگ و خون و بيداد، ظلم و كفر و ايمان، مسيح  و عيسي و موسي و محمد، آمريكا و عراق و ايران، سوسياليسم و ليبراليسم و كمونيسم و اگزيستانسياليسم، فلسفه و فيزيك و صنعت و  . . . و نه . . . و نه  . . . .

نه!

مي خواهم ذهنم را از همه كلمات و جملاتي كه سالها در آن ريخته بودم، پاك كنم؛ و با ذهني پاك، بنويسم!

مي خواهم خودم را، تنها و تنها، وسط يك بيابان بي آب و علف، تنها، حس كنم و يا آنكه روي يك تكه چوب معلق، وسط يك اقيانوس بيكران، بيابم؛ آن وقت مي خواهم، آنچه را كه از درون ذهنم مي آيد، بيرون بريزم.

مي خواهم از عدالت بنويسم و از صداقت و از عشق و از محبت و از زيبايي و از پدر و و از مادر و از گذشت و ايثار و صلح و دوستي و پاكي و پاكدامني و از . . . .

دلم مي خواهد آدمهاي دور و بر من، مرزهاي جغرافيايي و سياسي را رها كنند و به مرزهاي انساني، پايبند بمانند.

راستي! تا كي مي خواهيم «ايران! ايران!» سر دهيم؟!

تا كي مي خواهيم، بر طبل ناسيوناليسم كور بكوبيم؟! بي آنكه بدانيم ايراني بودن، افغاني بودن، عراقي بودن، اروپائي و آمريكائي بودن، به خودي خود، نه مزيت است و مايه افتخار و نه عيب است و موجب انزجار!

انسان بودن و انساني زيسن است كه هنر است؛ آنهم گرانمايه ترين هنر!

افسوس كه بسياري ندارند و صد افسوس، كه بسياري بر نداشتنش، غصه هم نمي خورند!!

تا كي مي خواهيم، همه انرژي هاي مان را صرف بدست آوردن چيزهايي كنيم، كه فقط و فقط، محدود كننده ذهن هاي ما، انديشه هاي ما، آرمان هاي ما و آرزوهاي ما خواهند بود؟!

راستي!  تا كي مي خواهيم . . . ؟!

مي خواهم بگويم، داد اصلي ما، نبايد بر سر مرز و زبان و قوم و قبيله و جنس و رنگ و نژاد و دين و مذهب باشد.

مي خواهم بگويم بايد جهاني شويم! اقتصاد را نمي گويم. پول را نمي گويم. زبان را نمي گويم.

 انسانيت را مي گويم. عدالت را مي گويم. اخلاق را مي گويم.

مي خواهم بگويم همه ما، «بايد» برخوردهاي مان با دور و برمان، صرفنظر از اينكه طرف مقابل مان كيست، انساني باشد.

مي خواهم بگويم همه ما، چون شيخ حسن خرقاني، بايد بر بالاي خانه هامان بنويسيم كه:

«هر كه در اين سرا آيد، نانش دهيد و از ايمانش مپرسيد؛

چه، آنكس كه به درگاه باريتعالي، به جان ارزد،

البته، بر خوان بوالحسن، به نان، ارزد!»

آري، به گمانم نبايد بر ايراني بودن خود، مفتخر باشيم. بايد بر انساني بودن خود، بباليم. البته اگر هستيم.  

آري بايد و بايد و بايد و بايد  . . . .!

چقدر از اين بايد ها مي توان نوشت، بي هيچ فايده اي، بي هيچ ارزشي، بي هيچ تاملي و بي هيچ نگاهي!!

چقدر راحت مي توان پا بر روي همه بايد ها گذاشت و گذشت!

خبر اين بود:

«در دنياي پر زرق و برق ما، روزانه، 30 هزار كودك، از

«گرسنگي» 

مي ميرند؟!!»

نمي دانم شما از شنيدن اين خبر چه مي كنيد؟! اما من، اين مي كنم كه مي بينيد!

ياد يك غروبِ سردِ زمستانيِ سال 1381  افتادم.  پسر بچه اي كه به زحمت سنش به 8 سال مي رسيد، در خيابان انقلاب ساري، با تكه لباس نازك تابستاني بر تن، در حاليكه از سرما به شدت به خود
مي لرزيد، از آدمهاي دور و بر خودش، كمك مي خواست. انبوه جمعيتي را مي ديدي، كه با لباس هاي فاخر و آراسته به جديدترين مدهاي روز، بي تفاوت از كنارش مي گذاشتند و حتي نگاهي هم به او،
نمي كردند. برخي هم به سرعت خودشان را جمع و جور مي كردند كه مبادا، نفتي شوند!

از انصاف نگذريم! اندك مردماني چون من نيز، سخاوتمندانه، دستشان را توي جيب مي بردند، تا به زحمت، پول خردي را كه كف جيب هايشان صدا مي كرد، به پسرك بدهند و از شر صداي پول خردها، لااقل، خلاص شوند!!!!!!!!!!!!

آري! آن روز من هم، چونان هزاران تن ديگر، از كنار آن كودك، گذر كردم! غافل از اينكه، از آن روز به بعد، قرار است، هر روز آن كودك، از مقابل ديدگانم گذر كند!

شما كه غريبه نيستيد! اجازت دهيد زير گوش تان اعترافي كنم:

«  از آن روز به بعد، شرم دارم، كه خود را، «انسان» بنامم! »

دیشب یکی از دوستای اینترنتی م موقع چت بِهِم گفت که حالش از من به هم می خوره و از من متنفره! و فقط برای سرگرمیش بعضی وقتا باهام می چته!!! تا بحال تو این مملکت همه جوره موش آزمایشگاهی بودم به جز این یه جورش. شاید بخاطر اینه که طرف یه خانم دکتر بوده و نیاز به یه موش آزمایشگاهی داشته و طبق معمول با شانسی که من دارم، اون موش باید منِ بیچاره می بودم.

راستش اون موقع خیلی بهم برخورد و از خودم هم حتی بدم اومد، اما خوب که فکر کردم تونستم مشکل رو حل کنم، می پرسین چه جوری؟!

خانم دکترایشالا تو آزمایشاتت موفق باشی اما من از موش بودن بدم می یاد!!!